Woensdag 11
januari:
Vanmorgen was het
prachtig weer. Het zonnetje scheen en het was warempel vandaag een keer
niet koud. Omdat we nog nauwelijks geschikt weer hebben gehad om er met
de pups op uit te trekken, besloot ik niet langer af te wachten en per
direct met enkele pupjes en Bouke op pad te gaan. Iedereen was op school
en werken, dus moest ik wel alleen gaan. Geeft niet, Bouke is een brave
hond die onder alle omstandigheden gehoorzaam blijft en nimmer zal
trekken aan de riem. Je kunt hem met de riem om je pink leiden als het
moet, en misschien zelfs volledig zonder riem meenemen... maar langs de
drukke Napoleonsweg riskeer je dat natuurlijk niet. Maar dit maakt
het wel mogelijk om de toch vrij zware puppytaxi mee te trekken en
gelijktijdig Bouke mee te nemen.
Inpakken en
wegwezen dus!
De vier dames zijn
uitverkoren om door Bouke bij hun eerste uitstapje begeleid te worden.
En terwijl ik de poort open maak Houdt Bouke het grut in de gaten...
"Kom je
nog?"
Nog even een paar
foto's bij het 't Turfhoevestraatje en dan kunnen we vertrekken!
Op dat moment heb
ik nog geen idee waar we naartoe lopen, maar gewoontegetrouw loop ik
langs de drukke weg richting het bos. Bouke weet de weg, en eigenlijk
lopen we samen dus "automatisch" dezelfde richting uit.
Onderweg ben ik blij dat er maar 4 pups in de bench zitten, want het is
toch een behoorlijke last om te trekken... De puppytaxi loopt wel op
luchtbandjes, maar het is en blijft een aardig zwaar metalen ding, en er
zit bovendien nogal wat kilo's "pup" in.
Ik weet een klein
open veldje vlak vooraan bij de bosrand. Dat leek mij wel een geschikt
plekje om de pups eventjes uit de bench te halen zodat ze daar wat
konden rondscharrelen. Een klein stukje verder ligt de Latasteschool,
een school voor speciaal onderwijs, die nauw samenwerkt met de
residentiële instelling "Rubicon Jeugdzorg", welke in het bos
achter ons huis ligt. De kinderen hadden juist speelkwartier, en omdat
het even verderop in het bos ligt kon je het geluid van de kinderen heel
goed horen. Bouke wilde maar wat graag naar de spelende kinderen toe,
maar omdat hij ze niet kon zien bleef hij keurig zitten en spitste enkel
zijn oren;-)
De dametjes
mochten vervolgens uit de bench en maakten dankbaar van de gelegenheid
gebruik om een lekker rond te neuzen en in het hoge gras te spelen.
Nadat de pupjes
even hadden gespeeld gingen ze de puppytaxi weer in. En enkele
ogenblikken later kwam er een wandelaar met zijn hond langs. Hij mocht
heel even naar de pupjes kijken, maar omdat ik maar alleen was en deze
hond, Bouke en de pupjes nauwlettend in de gaten wilde houden heb ik er
geen foto's van gemaakt. Bouke vond het in ieder geval prima, en dat
betekende al dat deze hond wel te vertrouwen zou zijn bij de pups. Mocht
dat niet het geval zijn geweest dan had ik dat zeker aan Bouke gemerkt.
Prima voor de pups dus, en ze vonden het andere hondje ook reuze
interessant. ze hebben hem nagekeken totdat hij uit zicht was.
Ik besloot langs
de ponnyweide (deze ligt dus aan de achterkant van ons huis) terug te
lopen. Zo zouden we ook nog een stuk Heythuyserweg lopen waarbij we
langs een huis kwamen waar van allerlei diertjes in de wei rondlopen.
Struisvogel, kippen, pauwen, konijntjes, geiten en pony's... ze werden
uiteraard met interesse bekeken. En ook richting die weg kwamen we weer
een wanderaal met haar hondje (X boomertje) tegen. Dit was een heel
ander typetje, en kefte er flink op los. Bouke ging kalm tussen het
hondje en de puppytaxi staan, en door zijn houding die beschermend en
kalm tergelijk was besloot het hondje niet dichterbij te komen. Een
geweldige gebeurtenis om mee te maken. Typisch een wijze actie van een
Newfoundlander ... wetend dat zijn postuur en houding voldoende indruk
maakt op het kleine keffertje met zijn grote mondje:-))
Op de
Heythuyserweg waaide er een gure stevige bries, zodat ik maar snel
doorliep richting de Napoleonsweg. Daar zouden we weer wind af lopen.
Dit stuk is doodlopend, en daarom mocht Bouke ook even los lopen. Bij
het naderen van de Napoleonsweg werd hij weer angeleind en toen was het
nog een kleine kilometer lopen naar huis.
Thuisgekomen waren
de pups moe.... moe van alle nieuwe indrukken die ze heel prima en
ontspannen hebben verwerkt. Mama High-Five snelde bij het openen van de
achterdeur de trap van het bordesje af om haar dochters te begroeten. We
waren toch een hele poos weggeweest, en ze had hen duidelijk gemist.
Terug bij de broertjes werden de zusjes uitvoerig besnuffeld. Grappig om
te zien dat zulke jonge pups het al in de gaten hebben als hun
nestgenootjes op pad zijn geweest...
Het lag in mijn
bedoeling om de kereltjes 's middags mee te nemen voor een tripje,
maar doordat het weer omsloeg is daar niet van gekomen. Dat doen we
nog wel een andere keer (mits het weer het toelaat)
